Mimetyki greliny i analogi GHRH: dwie drogi do uwolnienia hormonu wzrostu

Dwie rodziny receptorów, jeden cel

Peptydy uwalniające hormon wzrostu (GHRP), takie jak GHRP-6 i heksarelina, a także ipamorelin, aktywują receptor greliny (GHS-R1a) w przysadce mózgowej i podwzgórzu. Analogi GHRH, takie jak sermorelin i tesamorelin, działają natomiast poprzez zupełnie inny receptor – receptor GHRH.

Dlaczego ipamorelin jest inny

GHRP-6 został opracowany w latach 80. XX wieku przez Cyrila Bowersa na Tulane University – jako pierwszy w ogóle syntetyczny peptyd uwalniający hormon wzrostu. On sam oraz jego silniejszy następca, heksarelina, wiążą się jednak oprócz receptora greliny również z CD36 w tkance sercowej – szlakiem niezależnym od osi przysadkowej.

Ipamorelin, opracowany przez Novo Nordisk, aktywuje receptor greliny znacznie bardziej selektywnie. W badaniach, w przeciwieństwie do starszych GHRP, nie wykazywał istotnych efektów na poziom kortyzolu ani prolaktyny.

Analogi GHRH: sermorelin i tesamorelin

Sermorelin odpowiada pierwszym 29 z 44 aminokwasów naturalnego ludzkiego GHRH i już w 1997 roku został zatwierdzony przez FDA pod nazwą Geref – produkcję wstrzymano w 2008 roku z powodów komercyjnych, a nie związanych z bezpieczeństwem.

Tesamorelin ma chemiczną modyfikację na końcu N, która chroni go przed rozkładem przez enzym DPP-4. Od 2010 roku jest zatwierdzony pod nazwą Egrifta do leczenia tłuszczu trzewnego w przebiegu lipodystrofii związanej z HIV.